χαρας και μελαγχολιας γωνια

...και ξαφνου αρχισε να αντιμετωπιζει διαφορετικα τα παγιωμενα...
...να επαναπροσδιοριζει την αναγκαιοτητα τηρησης της μηχανικης κινησης...
...και να οριζει νεες προτεραιοτητες στη βαση της προσωπικης ευχαριστησης...
...και οχι της αναγκαιοτητας και της συνηθειας...
...ακουγε συνεχως πως η συνηθεια σκοτωνει τη δημιουργικοτητα...
...αλλα χρειαστηκε να χτυπησει την πορτα της μελαγχολιας για να το κατανοησει...
...και ας φροντιζε παντα στη ζωη του να κανει αλλαγες...
...αυτο γινοταν γιατι βαριοταν γρηγορα...
...επινε μονορουφι τη χαρα και εμελλε να χαζευει το αδειο ποτηρι...
...μεχρι που το πεταγε με δυναμη στον τοιχο...
...και πανω στα κομματια του εψαχνε το επομενο...
...ωσπου να βαρεθει και αυτη την διαδικασια...
...και να βυθιστει ακομη περισσοτερο στο κενο...
...το κενο που ελαχε να τον συντροφευει...
...χαρας και μελαγχολιας γωνια...

επιμυθιο

το επιμυθιο θα πρεπει να αναζητηθει αλλου...

εχει ουσια η φλου φιλοσοφια...
η απλα καλυπτει την αδρανεια και την αντιδραση...

εστιαση

"... το παν ειναι να εστιασεις σωστα..."
μια φραση που ακουγα ξανα και ξανα
σε καθε πτυχη...σε καθε εμφανση της πορεια μου
η σωστη εστιαση οδηγει στο επιθυμητο αποτελεσμα
ποιος ομως οριζει τη σωστη εστιαση...
και ποιος το επιθυμητο αποτελεσμα...
και αν θελω η πορεια μου να ειναι ανεστιαστη
και αν δεν εχω καταληξει ακομη στο τι επιθυμω
και αν πορευομαι χωρις...πορεια
και απολαμβανω το αποτελεσμα χωρις να το ορισω αυτοσκοπο

στο φως

το κενο κρυβοταν στο σκοταδι
και εδινε την αισθηση της γρηγορης επουλωσης
ομως εχω συνηθισει στο φως
και ετσι μου αρεσει να ζω...
οι λαμπες ειχαν αναψει
τα μαγαζια ειχαν κλεισει
το κεντρο αδειαζε απο ζωη
και στη γωνια περιμενα να ορισω τη δικη μου
χρωματα...μπαχαρικα...μπυρες
τα συναισθηματα λειψα
απαθεια...εσωστρεφεια...αερολογιες
η επικοινωνια διστακτικη
μεζεδες...μουσικη...μπυρες
το κενο αναδυεται και ψυχορραγει
το κομπρεσερ χαραζει το δρομο
γκρεμιζει την πορεια
η στοα γινεται φωλια
ισως για τελευταια φορα
και υστερα...στην πανεπιστημιου
το πρωτο ευθεια....το αλλο στροφη δεξια
ισως ποτε ξανα

غريغوريس

κενο

ο ερωτας του σαββατοκυριακου
εσταζε τις καθημερινες
και στα λιμναζοντα νερα
μουχλιαζε το τελος του
ενα τελος που ηρθε αβασανιστα
αφησε την μαχαιρια του
και εφυγε για αλλους ουρανους
δημιουργωντας ενα προσωρινο κενο

19 μερες σε λιγες γραμμες

...ενα παγκακι σε κοσμοπολιτικη εξοδο μετρο...
...αραβικη...ινδικη...μεξικανικη...ασιατικη...κουζινα...
...το τηλεφωνο να χτυπα για ευχες...
...αλ κασρα...αλ χαμσα...ασ-σουκουν...α-νταμ-μα...και αλλα φωνηεντα...
...χρωματοσφαιριση στα πολυ ανατολικα...
...chill out καφε...pop flamengo...και η αθηνα απο ψιλα...
...το αγγιγμα στο γονατο και τα αβολα καθισματα...
...παστιλιες για το λαιμο...υγρο για την καταρροη...υπομονη για τον πυρετο...
...ραντεβου στα γαλατα...περασμα απο τις ντοματες...συναντηση στα απορρυπαντικα...και τα ποπκορν ακομα περιμενουν...
...φορμες...αθλητικα παπουτσια...ipod στα αυτια...τρεξιμο...
...βοριας και παλτο...νοτιας και ιδρωτας...και ο ουρανος απο γκρι σε κοκκινο...
...ο διαβολος φοραει prada...τελευταια στιγμη...και χωρις πορτοφολι...χωρις καρτα...με κινηση...με νευρα...με κρατηση...με το "σε παραδεχομαι" που θα θυμαμαι για παντα...και ας φυγαμε βιαστηκα το πρωι...
...ποπκορν...coca cola light...τσαι...υπνος με διαλειμματα...και το σταφυλι που εμεινε στα αζητητα...
...δημαρχος στο συνταγμα...νομαρχης στην κοραη...αυθαιρετα που φυγαν το αλλο πρωι...βιτρινες που μενουν για 4 χρονια ακομη...
...η πολη ιδια εδω και χρονια...ντυθηκε στα χειμερινα της...εμεινε στην αδρανεια...
...μπεχρακης με παραολυμπιακους στην καρυτση...συντομα παπαιωαννου στην πειραιως...
...πολιτισμος κοντα στο μηδεν...ορεξη για δημιουργια αρνητικη...σημαδια αλλοτριωσης και παραιτησης...
...αναγκη κινητρων...
...πριν 2 μηνες εκανα τις τελευταιες αλλαγες...μηπως ηρθε η ωρα για τις επομενες...μηπως...
εικονες και παραστασεις...η πολη χρονια τωρα ιδια...

α π α λ λ ο τ ρ ι ω σ τ ε μ ε

ειμαι ακομα εδω...

...χαμενος στη δικη μου πολη

απο το απειρο στο μηδεν

προχωρας και το μυαλο σου τρεχει...
οργανωνεις τον χρονο σου...
θες να τα προλαβεις ολα...
και ομως ειναι τοσα λιγα...
και ο χρονος περναει...
το σαββατοκυριακο φτανει...
κοιμασαι ωρες ατελειωτες...
νοιωθεις εξαντλημενος...
και σαν πλησιασει κυριακη κανεις απολογισμο...
βλεπεις αλλη μια αδεια εβδομαδα...
κοιτας το προσωπο σου στον καθρεφτη...
και βλεπεις ενα βλεμμα κενο...
και μια νεα ρυτιδα...
συμβιβαστηκες με το μηδεν και ας νομιζεις οτι ζεις το απειρο...

απαθεια

υπαρχουν στιγμες που νοιωθεις την αναγκη να μην κανεις τιποτα...
που εισαι ξαπλωμενος σε ενα στρωμα και κοιτας με απαθεια το ασπρο ταβανι...
που σκεφτεσαι γιατι πρεπει να σηκωθεις και βρισκεις αυτο το γιατι ασημαντο να σε σηκωσει...
που νοιωθεις την αναγκη να φας αλλα δεν υπαρχει τιποτα στην κουζινα και αρνησε να μαγειρεψεις...
που θελεις να επικοινωνησεις αλλα η διαδικασια σε κουραζει και μονο σαν σκεψη...
και οι ωρες περνανε...η εξαντληση επιμενει...κοιμασαι και ξυπνας...η ενεργεια στο κοκκινο...
κοιτας με απαθεια το ασπρο ταβανι και αναρωτιεσαι...
ως ποτε;;;

Η μεγαλη επιστροφη

back in athens for real

κλειστον

αν και λατρευω την αθηνα τον αυγουστο
και αυτη λατρευει εμενα...
για φετος χωριζουν οι δρομοι μας

το ταξιδι αρχιζει τα ξημερωματα της τεταρτης...

αγγλια...
ισπανια...
μαροκο...
ολλανδια...
γερμανια...

εικονες...ηχοι...μυρωδιες...σκεψεις... στο abroading

ας τα μοιραστουμε...

αλλαγες

υπαρχουν στιγμες στη ζωη σου που τα παντα κινουνται γυρω σου με ιλιγγιωδεις ταχυτητες
και εσυ αλλωτε καθεσαι σαν χαμενος και τα παρακολουθεις
και δροσιζεσαι με τον αερα που κανουν καθως περνανε απο διπλα σου
και αλλωτε διαλεγεις να γινεις μερος αυτης της εξελιξης

και παντα συμβαινουν ολα μαζι
η δυναμη της παρορμησης...κεκτημενη ταχυτητα...ενθουσιασμος
ισως και ολα...ισως και τιποτα
το δεδομενο ειναι η αλλαγη

αλλαζω δουλεια
αλλαζω χωρα
αλλαζω ηπειρο
αλλαζω στυλ
αλλαζω συνηθειες
αλλαζω αφυπνιση
αλλαζω;;;

συλλογη

και αρχισα να κανω συλλογη απο πτησεις...

ορια

βρηκα ενα ομορφο παιχνιδι...
να παιζω με τα ορια μου...
το βρηκα συναρπαστικο...
και επεσα πανω του με λαιμαργια...

και οταν πλεον ειχα εγκλωβιστει...
και υπερβει τα ορια μου...
ηταν αργα για να τα σβησω ολα...
βυθιστηκα σε ληθαργο...

χρειαζομαι διακοπες...

αλλοτριωση

σε ρωτησα ποιο ειναι το αγαπημενο σου χρωμα
και δεν ηξερες να μου απαντησεις
σε ρωτησα αν σου αρεσει η βροχη η το ηλιοβασιλεμα
και παλι δεν μου ειπες
σε καθε στιγμη χαρας εδειχνες να βυθιζεσαι σε συλλογισμους
και οταν επρεπε να λυπηθουμε
εσυ συνεχιζες σαν να μην αλλαξε κατι
εβαζες στοχους και τους θεωρουσες δεδομενους
και οταν τους πετυχαινες ειχες ηδη χασει την ευχαριστηση
και οταν αυτοι χανονταν για παντα
εσυ χωρις απογοητευση εβαζες νεους
αρχισες να περιθωριοποιησε
να απεχεις απο τις εναλλαγες συναισθηματων μας
να ζεις ολο και πιο βαθεια στη δικη σου ψυχροτητα
ενα συνεχες τρεξιμο
να πετυχεις τους στοχους σου
χωρις σκεψη και χωρις συναισθημα

ενταση

η μηπως ηταν πολυ το φως και στραβωθηκα...;

φως

...τοσο καιρο στο σκοταδι και ξαφνικα...φως
...και ας προσδοκουσα κατι παραπανω...
το παιχνιδι τελειωσε και βγηκα κερδισμενος...
επιτελους...ισως αρχισω να ζω...